Ter nagedachtenis van Riet Hoppenbrouwers - Van Elzakker
Plots ben je er niet meer
en dat doet zeer.
Ik ga je heel hard missen
En zal me een paar keer gaan vergissen
Want al wil ik je nog bellen,
Mijn verhalen en gebeurtenissen vertellen,
Jouw om raad vragen om allerlei dingen
Maar ik moet mij bedwingen.
Omdat je niet gaat antwoorden
Want je begeeft je nu naar hogere oorden.
We waren nog niet uitgepraat,
Hadden nog meer willen doen,
Kan je niet meer even vragen:
‘Weet je nog van toen?’
Ik mis onze gesprekken
Even op bezoek,
Een stukje lopen naar het warenhuis
En na een drankje weer naar huis.
Het zijn die kleine dingen
Maar ze voelen nu heel groot.
Ze betekende zo veel voor haar
En worden gemist na de dood.
Je gaf me alles wat je had,
Jouw liefde maar ook jouw genen.
Daarom blijf je altijd bij mij
Want een moeder is nooit helemaal verdwenen.
Je was voor mij een hele goede mama
En ga je nu naar papa.
Wij, samen, hebben veel meegemaakt.
Gefeest, gereisd, gelachen en ons vermaakt.
Bijna tot het laatst aan de zwier,
Je zocht het altijd op, dat vertier!
Maar sinds een paar jaar ging het minder
En had je van je geheugen veel hinder.
Gelukkig heb je niet veel geleden
En de zware ziektes heb je vermeden.
Ik gun je de rust, zo verdiend en zonder veel pijn.
Dank je wel om mijn grootste heldin (geweest) te zijn!
RUST ZACHT , MA.
Dag Ma,
We gaan je missen. Om je fierheid, je eigengereidheid, je positivisme
Je wist wat feesten was of het nu Carnaval of een verjaardagsfeestje was
Je hield van lekker uit gaan eten, lekker snaaien, pitsen en peuzelen.
Maar je kon ook lekker koken en genoot daar ook van.
Je hield van gezelligheid. Op donderdag na de markt met de familie rond de tafel.
Een bezoekje met de vrienden aan de trappist.
We gaan je missen om je gezellige babbel over van alles. Want je wist wat er gaande was in de wereld.
Als we ons relaas gaven over de reis die we hadden gemaakt dan wist je te vertellen dat je daar ook al was geweest.
Zoveel jaren dat je al met ‘pensioen’ was en met Pa veel hebt gereisd.
Je hield van je familie en in het bijzonder van je zussen en broers.
Gezellig zitten keuvelen tijdens een verjaardagsfeestje of een reis met de familie kon je altijd bekoren.
Nadat je Pa was gevolgd naar België ben je daar altijd gebleven en je hield van België.
Westmalle en Kapellen waren je genegen.
Je was een plantrekker. Ik weet nog goed dat we op een zondag kwamen dat je vroeg om even naar het licht in de badkamer te kijken. Het gaf kortsluiting. En hoe doe je dat dan aan, Ma: gewoon via de zekeringskast. Ze was toen al tegen de 90 aan. Of die keer dat we met een kleine Fiatje 126 naar de Makro in Breda reden. Om de paar kilometer moesten we uitstappen om de bougie terug goed te steken. Maar we zijn er geraakt.
Je kon zo genieten van de bloemen en planten op je terras. We konden je geen groter plezier doen met wat plantjes. Die we ook zo moesten zetten dat je ze goed kon zien.
Wij willen de mensen van Lindenhof danken voor de bijna 2 mooie jaren dat ze daar heeft mogen beleven.
Zonder zorgen met een stel vriendinnen. Paula, Denise, Annie en de vele anderen.
Maar het was op. En ik hoor Ma nu zeggen ‘met een grote T’.
Dag Ma.
Maak er wat van.
Ma, wat heb je een goed leven gehad.
Dat komt met name omdat je zelf goed wist wat je wilde.
Als middelste van een groot gezin, koos je al je eigen weg. Je wilde naar de stad. Naar Bergen op Zoom. Je wilde naar de Mulo.
En zo is het ook gebeurd. Als meisje van Halsteren ging je naar school in Bergen Op Zoom. En na de school wilde je niet in Halsteren maar in Bergen op Zoom werken. Je ging aan de slag in een boekhandel. En later werkte je op kantoor bij modehuis Yvonne.
Je was toch een buitenbeentje.
Met Pa heb je hard gewerkt aan een toekomst. Helpen met de zaak. Bouwen aan een thuis voor je gezin. Het begon met een bovenverdieping, een verbouwde zolder, aan de ZuidZijde Haven. Maar later heb je samen met Pa nog meerdere huizen gebouwd, te beginnen aan de Olympialaan in Bergen op Zoom.
En toen het nodig was om naar België te verhuizen, was ook dat voor jou een nieuwe uitdaging. Binnen no-time was de keuze gemaakt en ging je met Pa en je hele gezin in België wonen. Ook nu maakte je er weer het beste van. Een nieuw thuis waar iedereen welkom was. Kinderen op een Belgische school. Nieuwe vrienden bij de Trappist. Pa de hele dag over de vloer.
Maar ook je vrienden, broers en zussen uit Nederland wisten de weg weer naar Westmalle te vinden. Het was een komen en gaan van mensen. Het leek wel een hotel. Soms kwamen ze zelfs als jullie niet thuis waren. Maar gelukkig kon je vaak rekenen op de hulp van met name van tante Jo en ome Sjaak.
En toen het tijd werd om naar een appartement te verhuizen was dat wederom geen probleem. Toch allemaal wat kleiner en makkelijker. Zodat je met Pa meer kon gaan reizen of bijvoorbeeld een aantal maanden aan de Belgische kust kon gaan wonen. Je paste je aan en maakte er het beste van.
Toen je Pa verloor, bleef je vechten voor je gezin. Altijd blij als we langs kwamen. O wat leuk dat je komt. Hoe is het met de jongens. Je hoorde de opgewektheid in je stem. Zo lang mogelijk ben je In Blauwhof gebleven. Je vertrouwde omgeving. Elke dag je eigen ritme en wekelijks naar de gym club. En wandelen. Als we gingen wandelen liep je altijd voorop. Niet moe te krijgen.
Toen je last kreeg van je geheugen was je gehaaid genoeg om het niet te laten blijken. Totdat je er niet omheen kon. En dan zei je; Ik vergeet wel eens wat.
Ook bij de laatste verhuizing naar het Lindenhof, heb je er alles aan gedaan om er iets van te maken. Nieuwe vriendinnen. Nieuwe flat met de vertrouwde spulletjes. Maar nog steeds de discipline om te puzzelen, te gymen en te wandelen. Jezelf blijven uitdagen. Er het beste van te maken. En dat heb je gedaan tot het laatst.
Dank Ma voor alles wat je voor ons gedaan hebt.
En je kunt gerust zijn; je hebt iets moois gemaakt van je leven.
Ma
3 Februari kregen wij het bericht dat je met spoed opgenomen was in De Klina in Brasschaat. Wat onderzoeken wezen later uit dat je corona had. Met medicatie en zuurstof kwam je er weer min of meer bovenop, geen corona gevaar meer maar je was er niet meer echt van overtuigd dat je terug naar Lindenhof ging na dit alles. Sterker nog, je leek je neer te leggen bij de situatie al was dit zeker noodgedwongen. Je legde je tot voor een paar jaar geleden namelijk niet gauw ergens bij neer. Maar je was pienter genoeg bepaalde dingen te omzeilen.
Je had het eerder toch heel gezellig met een paar vriendinnen in het appartement in Kapellen waar je na pa’s overlijden bleef wonen, totdat het niet meer kon en je naar de Lindenhof verhuisde. Daar pakte je de draad toch weer op en sloot ook daar fijne vriendschappen. Lekker naar de gym en ook ’s morgens Nederland in beweging was favoriet, naar de salon voor koffie met de vrouwen en een praatje, en af en toe een middag met een activiteit in de Lindenhof .
Ma, je was altijd in voor een feestje, verjaardag of gewoon een uitje ergens naartoe. Je genoot dan met volle teugen . Dordrecht, Kinderdijk, De Biesbosch op een boot, Vlissingen of ergens lekker eten. Dan werd je in de avond weer teruggebracht.
Wat reizen en uitjes betreft heb je het goed gedaan want met pa samen heb je verre reizen gemaakt en flink de voetjes van de vloer laten gaan.
Voor jou gold ook : Geen bericht is goed bericht. Je was geen beller en pa evenmin. Zo in het leven staan, wie is daar nu niet jaloers op.
De laatste jaren waren je niet goed gezind al wist je tot het laatst er wat van te maken. Daar kan je alleen maar respect voor hebben maar, zo’n 43 jaar geleden kwam ik kennismaken als je schoondochter en heb je gelukkig ook heel anders meegemaakt. Zoals eerder gezegd, voetjes van de vloer, en, wie is er na afloop van een feestje thuis op de Mostheuvel in West Malle niet blijven slapen?
Die herinneringen zijn belangrijk en doen ertoe. Niet die van de laatste tijd, alhoewel ze er wel bij horen. Zondag 11 februari hebben we nog fijn foto’s en filmpjes bekeken. Je was enthousiast en blij. Bij het weggaan zeiden we : Geen zorgen ma, alles komt goed. Tegen beter weten in bleek later, want diezelfde nacht ben je overleden.
Alles komt goed, die moet ik onthouden zei je nog. ..
Wat is het jammer dat we dat niet hebben kunnen waarmaken.
Rust zacht ma.
Muziek: Verdronken vlinder (Boudewijn de Groot)
Lieve Riet ,
Deze aanhef klopt niet helemaal ,
Zeker, je was een lief en goed mens
Maar je was ONS MA, moeder van een heel hecht gezin
net als ONS PA als vader, wat een familieband hadden wij.
Jij genoot als jouw kinderen , de schoondochters en de klein – en zelfs achterkleinkinderen met aanhang samen waren.
Dat gebeurde bij feestjes en bij uit eten gaan op zondag dan zei jij : ik betaal wel , wat ook gebeurde.
Jij had een goede klik met mijn vrouw Trudy die in 2022 is overleden.
Jullie begrepen en respecteerden elkaar, ieder in hun eigen waarde latend.
Jullie waren bezorgd voor elkaar maar er kon zeker ook gelachen worden.
Jij kwam uit een warm nest met 2 broers en 6 zussen ,
een groot gezin met een sociale vader en een goedmoedige moeder.
Jullie hadden ook een sterke band en kwamen veel tesamen tijdens de koffie op zondag en tijdens de vele feestjes voor verjaardagen en voor huwelijken.
Je bent geboren in Halsteren , een dorp, maar jij wilde naar de stad, toendertijd Bergen op Zoom want daar gebeurde het.
Jij behaalde je Mulo diploma in 1949 en ging werken in een boekwinkel , helemaal op de juiste plaats.
Na het huwelijk met ons Pa in 1954 en een werkzaam leven, ging de wereld helemaal open.
In eerste instantie naar Duitsland , dan Oostenrijk bij Frau Ager.
Later bezocht je Rusland , Amerika , Zuid Afrka en maakten jullie samen een wereldcruise van wel 63 dagen,
dus je hebt heel wat van de wereld gezien.
Je hebt een goed en rijk leven gehad waarin jij goed zorgde voor jouw naasten.
In 2009 moest je afscheid nemen van Cees , jouw maatje die alles had gegeven voor jou en zijn gezin.
Je kon ermee leven en zette door om van het leven te genieten, tesamen met ons.
Je was blij als wij langskwamen , eerst nog in Blauwhof en later in de Lindenhof , dit voor maar een anderhalf jaar.
Je vroeg : hoe gaat het en was belangstellend naar wat iedereen deed en luisterde naar de verhalen.
Dan kwam de vraag : wat wil je drinken, dus samen genoten wij van een wijntje.
Ik belde elke zondag klokslag twaalf uur, je nam op en zei : ik kijk op de klok , dit is Piet.
Maar geestelijk ging het de laatste jaren niet goed, fysiek was er niets aan de hand.
Je gaf aan dat je tevreden was met , wat nu blijkt, het laatse deel van je leven.
Ma , je hebt je kinderen goed in het leven gezet waar wij nog altijd van profiteren en gelukkig mee zijn.
Dank daarvoor maar ik dank Christel , Olaf en Chantal voor hun inzet om ONS MA te verzorgen en te begeleiden.
Riet is op 22 mei 1932, geboren in een huis aan de Fabrieksstraat in Halsteren. Haar vader was Cees Van Elzakker, een sociale man die in verzekeringen deed. Haar moeder, Jaantje, was een zachte en vriendelijke vrouw met een wat mindere gezondheid.
Riet kreeg uiteindelijk twee broers en zes zussen die een hechte band met elkaar hadden. In het kleine huisje waren zij met elven en op elkaar aangewezen. Riet kon goed leren en ging naar de MULO in Bergen op Zoom. In 1949 behaalde zij het diploma en ging werken bij een boekhandel. Begin jaren vijftig leerde zij haar Cees kennen. Er was direct een klik en in 1954 trouwden zij.
Zij werd vrouw van een bouwondernemer, een rol die bij haar paste en waarbij ze haar Cees ook steunde. Samen genoten zij van het getrouwde leven en woonden in een huisje boven de werkplaats aan de Zuid Zijde Haven in Bergen op Zoom.
In 1957 werd de eerste zoon Piet geboren. Wat waren ze trots. Na twee jaar kreeg Piet een broer Conny (Kon), waarvoor zij verhuisden naar een grotere woning aan de Kaai, waar ook het bedrijf gevestigd was. Door de inzet van Cees en de gedrevenheid
van Riet ging het hen voor de wind. Het bedrijf groeide gestaag waardoor een nieuw en modern, zelfgebouwd huis aan de
Olympialaan betrokken kon worden. Olaf werd in 1964 en Christel in 1967 geboren, waardoor de wens voor een dochter werd
vervuld.
In de volgende jaren beleefde het gezin een fijne tijd en ging jaarlijks op vakantie bij Frau Ager in Oostenrijk.
In 1975 kregen Riet en Cees de kans om met pensioen te gaan in België en het gezin streek neer in een nieuwe, ruime woning aan
Den Mostheuvel in Westmalle. Wat hebben zij daar genoten van het vele bezoek en van de door hen gegeven feesten. Ook bracht Riet met haar Cees, vaak een bezoek aan Het Trappisten café, gezellig met vrienden. Daarnaast maakten zij verre reizen naar Amerika, Rusland, Zuid-Afrika en zelfs een wereldcruise van 62 dagen op zee. Riet’s wens om de wereld te zien werd vervuld.
Riet gaf met Cees, veel aandacht en liefde aan de kinderen en aan de familie. Feestjes werden met familie en vrienden gevierd en zij genoot daar met volle teugen van…
Na even in de Epicialaan te hebben gewoond, werd in 1995 het appartement in Blauwhof te Kapellen betrokken. Wat genoten zij
van de rust en van het leven. Helaas was dit het laatste plekje van hen samen want op 17 oktober 2009 overleed Riet’s steun en toeverlaat Cees Hoppenbrouwers op 83 jarige leeftijd na een mooi gedeeld leven samen. Een werkzaam en rijk leven ook, waar Riet altijd begrip voor heeft gehad en haar motiveerde.
Riet kreeg veel bezoek van haar kinderen die haar meenamen naar een restaurant en waarmee zij ook haar uitjes had naar een
stad of plaats. Zij was dankbaar en genoot daarvan. Het leven kabbelde rustig voort tot zij ongeveer twee jaar geleden meer
vergeetachtig en in de war werd. Door de verhuis naar Lindenhof kreeg zij permanente verzorging. Riet ging meer sociale contacten aan en was tevreden.
Op zaterdag 3 februari 2024 werd Riet opgenomen in de Klina te Brasschaat. Het ziekenhuis bracht haar, ondanks de goede
momenten, meer in verwarring. Toch waren er ook goede gesprekken. Ondanks de zorg overleed zij op maandagochtend 12 februari om 03.30 uur in haar slaap.
Dag lieve Riet, ma, oma, overgrootmoeder, schoonmoeder, zus, tante en vriendin.
We gaan je missen.
Dank voor uw komst bij de afscheidsbijeenkomst
op 20 februari 2024.